زیر این سقف بلند

زیر این چرخ کبود

فارغ از بود از نبود

فارغ از همهمه ی وحشی مرگ

من و تو دیده به هم دوخته بودیم آنروز

دل من گرم محبت

دل تو گرم امید

تن من مرتع عطشان

تن تو رود سپید

من و تو دیده به هم دوخته بودیم آنروز

من در آنروز تب آلود زمستانی

به صمیمیت چشم تو پناه آوردم

و تو ای خوبترین خاطره ها

به من از روی صفا بخشیدی

جنگل شب زده ی چشمت را

اینک ای رهسپار وادی کوچ

روزها رفته از آن روز بزرگ

روزها رفته که دوریم ز هم

روزها رفته ولی من از آن روز

تب آلود زمستانی

خاطراتی به نهانخانه ی دل دارم

که شکوفایی اشعار مرا الهامیست

و مرا با همه ی نا آرامی ها

یاد آن خاطره ها آرامیست.

 

آهای آهای کبوترا شاپرکا قاصدکا آهای نسیم رهگذر ای مرغک شانه به سر ای گل سرخ اقاقیا

نسترنا شقاقیا ای کوچه های پر نفس پنجره های در قفس آیا از او شنیده اید؟ او را به جایی دیده اید؟

او را که با من آشناست در خلوتم اوج صداست  ای بلبل دیوانه مست ای سرزمین دور دست ای جاده

های تب زده مسافران شب زده سایه او را دیده اید؟  صدای او شنیده اید؟ او را که در من زندگیست

در من همیشه ماندنیست آیا از او شنیده اید؟ او را به جایی دیده اید؟ او را که با من آشناست درخلوتم

اوج صداست.

من از پشت شب های بی خاطره

من از پشت زندان غم آمدم

من از آرزوهای دور و دراز

من از خواب چشمان نم آمدم

تو تعبیر رویای نادیده ای

تو نوری که بر سایه تابیده ای

تو یک آسمان بخشش بی طلب

تو بر خاک تردید باریده ای

تو یک خانه درکوچه ی زندگی

تو یک کوچه در شهر آزادگی

تو یک شهر در سرزمین حضور

تویی راز بودن به این سادگی

مرا با نگاهت به رویا ببر

مرا تا تماشای فردا ببر

دلم قطره ای بی تپش در سراب

مرا تا تکاپوی دریا ببر........

سلام

من بعد از مدتها بالاخره اومدم

 

آمد اما بی صدا خندید و رفت

لحظه ای در کلبه ام تابید و رفت

آمد از خاک زمین اما چه زود

دامن از خاک زمین برچید و رفت

دیده از چشمان من پنهان نمود

از نگاهم رازها فهمید و رفت

گفتم اینجا روزنی از عشق نیست

پیکرش از حرف من لرزید و رفت

گفتم از چشمت بیفشان قطره ای

ناگهان چون چشمه ای جوشید و رفت

گفتمش من را مبر از خاطرت

خاطراتش را به من بخشید و رفت

 

سلام بهترین دوستانم

من دوباره بعد یه غیبت طولانی برگشتم.

منتظرتون هستم

 

 

این قصه ندانست کسی هرگز

آن شب آمد به سرای من و خاموش نشست

سر فرو داشت نمی گفت سخن

نگهش از نگهم داشت گریز

مدتی بود که دگر با من

بر سر مهر نبود

آه این درد مرا می فرسود

او به دل عشق دگر می ورزد

گریه سر دادم در دامن او

های هایی که هنوز

تنم از خاطره اش می لرزد

بر سرم دست کشید

در کنارم بنشست

بوسه بخشید به من

لیک می دانستم

که دلش با دل من سرد است هنوز

سلام به دوستای گلم

امتحانای دانشگاه نزدیکه و میدونم الان دوستایی که دانشجو هستند سخت مشغول مطالعه هستند من هم امتحانهام ۲ هفته دیگه شروع میشه و الان به تنها چیزی که می تونم فکر کنم امتحانهاست . من دیگه تا اول تیر نمی تونم آپ کنم ولی گاهی میام سر میزنم و نظراتتون رو می خونم پس نظر یادتون نره. منتظر نظراتتون هستم . راستی یادتون نره برام دعا کنید

                                                      موفق باشید

                                                          یا علی

 

 

با همه بي سر و ساماني ام

باز به دنبال پريشاني ام

طاقت فرسودگي ام هيچ نيست

در پي ويران شدن آني ام

آمده ام بلکه نگاهم کني

عاشق آن لحظه ي طوفاني ام

دلخوش گرماي کسي نيستم

آمده ام تا تو بسوزاني ام

آمده ام با عطش سالها

تا تو کمي عشق بنوشاني ام

ماهي برگشته ز دريا شدم

تا که بگيري و بميراني ام

خوبترين حادثه مي دانمت

خوبترين حادثه مي داني ام؟

حرف بزن ابر مرا باز کن

تشنه يک صحبت طولاني ام

ها......... به کجا مي کشيم خوب من

ها.............. نکشاني به پشيماني ام....

ای رفته ز دل رفته ز بر رفته ز خاطر

بر من منگر تاب نگاه تو ندارم

بر من منگر ز آنکه بجز تلخی و اندوه

در خاطر از آن چشم سیاه تو ندارم ....

ای رفته ز دل راست بگو بهر چه امشب

با خاطره ها آمده ای باز به سویم

گر آمدی از پی آن دلبر دلخواه

من نیستم او .... او رفته و من سایه اویم

من نیستم او آخر این دل من سنگ سنگ است

او در دل سودا زده از عشق شرر داشت

او با همه کس در همه جا با همه احوال

سودای تو را ای بت بی مهر به سر داشت

بر من منگر تاب نگاه تو ندارم .....

آنکس که تو می خواهیش از من به خدا رفت ....!

                                              میرسد روزی که فریاد وفا را سر کنی

                                             میرسد روزی که احساس مرا باور کنی

                                             میرسد روزی که نادم باشی از رفتار خود

                                              خاطرات رفته ام را مو به مو از بر کنی

                                             میرسد روزی که تنها ماند از من یادگار

                                           نامه های کهنه ای را که به اشکت تر کنی

                                             میرسد روزی که در صحرای بی کسی

                                            بوته های وحشی گل را ز غم پر پر کنی

                                           میرسد روزی که صبرت سر شود در پای من

                                               آن زمان احساس امروز مرا باور کنی

همه با آینه گفتم آری

همه با آینه گفتم که خموشانه مرا می پائید

گفتم ای آینه با من تو بگو

چه کسی بال خیالم را چید؟

چه کسی صندوق جادوئی اندیشه ی من غارت کرد؟

چه کسی خرمن رویایی گل های مرا داد به باد؟

سر انگشت بر آینه نهادم پرسان:

چه کسی آخر چه کسی کشت مرا؟

که نه دستی به مدد از سوی یاری برخواست

نه کسی را خبری شد نه هیاهویی در شهر افتاد

آینه

اشک بر دیده به تاریکی آغاز غروب

بی صدا بر دلم انگشت نهاد:

                         چه کسی کشت مرا؟

               سلام خدمت تمام دوستای گلم که به من سر میزنند راستش یک سری از دوستان فکر می کنند این اشعاری که می نویسم مال خودمه اما باید بگم این اشعار هیچ کدام مال من نیست و من اشعار شاعران بزرگ معاصر را در وبلاگم می گذارم تا شما هم مثل من از خوندن آن لذت ببرید امیدوارم من به خاطر تاخیر در گفتن این مطلب ببخشیید

ممنون که به من سر می زنید

آه ای بلبل سر گشته باغ ......

می شناسی تو مرا ؟......

من همان کودک بازیگوشم .....

که شبی از شبها ......

نرم و آهسته چنان سایه باغ .....

گل زیبای تو را دزدیدم ......

ناله ها سر کردی .....

تا پشیمان شوم و بر گردم ....

گل زیبای تو را پس بدهم .....

من به آن ناله تو خندیدم .....

پشت پر چین غروب ....

گل زیبا افسرد ......

و شنیدم من از آن رهگذر پیر که گفت :

" بلبلی گوشه یک باغچه مرد "

و من از عشق نفهمیدم هیچ ......

                                          سالها می گذرد .....